Kohlbergek garapen moralaren prozesua mailakatu zuen, hainbat fase bereizita. Bere teoriaren gakoak, nagusiki,  justiziaren printzipioan oinarritu ziren: printzipio moral eta lege unibertsalak, gizabanakoaren portaeren ondorioak eta horiekiko erantzukizuna.

Gilliganek teoria honi ekarpen interesgarriak egin zizkion, zaintzaren printzipioa erdigunean jarriz eta zenbait gako azpimarratuz: Testuingurua, gizabanakoen beharrak, gizakiaren izate soziala, elkarrekiko erantzukizuna.

Maila aurre-konbentzionala

1. Fase heteronomoa: Obedientzia eta zigorrarekiko beldurra

2. Fase hedonista-instrumentala: Nork bere interesen alde egitea

Ongia honakoa da: arauak eta autoritatea itsu-itsuan obeditzea, zigorra ekiditea eta pertsonei min fisikorik ez egitea.

Ikuspegi soziala egozentrikoa da. Ez ditu ikuspuntuak erlazionatzen eta asmo, interes edota behar psikologikoak ere ez ditu aintzat hartzen. 

Ekintzak dimentsio fisikoaren arabera epaitzen ditu.

Ongia da nork bere beharrak eta interesak asetzea. Araua onartzen da norbere interesak eta beharrak asetzen baditu. Eta gainontzekoek ere horrela  jokatzeko eskubidea dute. 

Ikuspegi soziala indibidualista eta zehatza da. Norberaren interesak eta beharrak  besteenetatik bereizten ditu.

Beraz, ongia erlatiboa da. Interes indibidualak zerbitzuen harreman instrumental gisa tratatzen dira, berdintasun zorrotzean oinarriturik.

Maila konbentzionala

3. Harremanekiko adostasunaren fasea: Besteen espektatibei erantzutea

4. Sistema sozialaren eta kontzientziaren fasea. Gizarteak, bere testuinguruan,   adostutako arauak

Ongia gizartean paper ona betetzea dela esaten da, besteen espektatibekin konformatuz.

Besteen gustukoa izatea eta taldea onartua izatea da norberaren jokaera bideratuko duena. Taldea jartzen da norberaren interesen eta beharren gainetik. 

Ongia betebehar soziala dela esaten da, betiere gizartearen, bere testuinguruan,  ordenaren eta ongizatearen arabera.

Pertsonen ongizatea, beren interesak eta beharrak asetzea bilatzen duen akordio sozialak jarritako arauak errespetatzen dira.  Eta horren arabera epaitzen dira pertsonen arteko harremanak.

Maila post konbentzionala edo printzipioen maila

5. Oinarritutako kontratu sozialaren eta oinarrizko eskubideen fasea

6. Elkarrekiko erantzukizunean oinarritutako printzipio etiko unibertsalen eta ongizatearen fasea

Oinarrizko eskubideen, balioen edo gizarte

bateko kontratuaren arabera definitzen da ongia.

Gizarteak onartutako arauen aurretik dauden balioak eta  eskubideak ezagutzen dituen izate soziala duen eta harremanetan bizi den gizabanakoaren ikuspegia da honako hau. Mekanismo formalen eta legalen bitartez barneratzen ditu ikuspegiak, ezagutzen ditu beste pertsonen egoerak, sentimenduak, beharrak, baina zailtasunez barneratzen ditu.

Gizateria osoak mantendu beharko lituzkeen printzipio etiko unibertsalen eta horiekin lortzen denaren arabera definitzen da ongia.

Ikuspuntu moral honetan oinarritu beharko lukete akordio sozial guztiek: jarraitutako legea eta horrekin lortutakoa.

Moraltasunaren funtsa aitortzen duen izate soziala duen  eta harremanetan bizi den gizabanako arrazional eta emozional baten ikuspegia da.

Funts hori ondokoa da: testuinguru zehatz batean eta sarean bizi den pertsona, bizitzaren iraunkortasuna eta ongizatea bera helburu gisa, eta ez bitarteko gisa,  errespetatzea.

Laburbilduz, bi dira kontuan izan behar ditugun printzipioak: ezaguna den Kanten printzipio morala: "Ez egin besteei zuri egitea gustatuko ez litzaizukeena" (Justizian oinarritutakoa) eta feminismoetatik aldarrikatutakoa " Ez egin besteei beraiek nahi ez dutena" (Zaintzan oinarritutakoa).